و بريده و واثلة بن اسقع و انس و غير ايشان وارد شده ، ولى در كيفيت بيان داستان اختلاف مختصرى در الفاظ آنها هست ، ترمذى و غير او هم از خود ابى اليسر - كه داستان مربوط به اوست - روايت كرده‌اند . و در تفسير عياشى از ابى حمزة ثمالى روايت كرده كه گفت : من از يكى از آن دو بزرگوار ( امام باقر و امام صادق ع ) شنيدم كه مىفرمود : على ( ع ) رو به مردم كرد و فرمود : كدام آيه از قرآن كريم براى شما اميدواركننده تر است ؟ بعضى گفتند : آيه « إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه وَيَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ » فرمود : اين اميدوار كننده هست ، ولى آن طور كه بايد باشد نيست . بعضى ديگر عرض كردند آيه « يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّه » فرمود : اين نيز خوبست ، ولى آنكه بايد باشد نيست . بعضى ديگر عرض كردند آيه « وَالَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّه فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ » فرمود : اين هم خوبست ولى آن نيست . امام فرمود : مردم همه سكوت كردند ، حضرت فرمود : چرا سكوت كرديد بگوييد ببينم مسلمانها ؟ عرض كردند نه به خدا سوگند ما آيه ديگرى به نظرمان نمىرسد . فرمود : من از رسول خدا ( ص ) شنيدم كه مىفرمود : اميدوار كننده ترين آيات كتاب خدا آيه * ( « أَقِمِ الصَّلاةَ طَرَفَيِ النَّهارِ وَزُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ . . . » ) * است ، و فرمود : اى على ! آن خدايى كه مرا به حق مبعوث كرده و بشير و نذيرم قرار داده يكى از شما كه برمىخيزد براى وضو گرفتن ، گناهانش از جوارحش مىريزد ، و وقتى به روى خود و به قلب خود متوجه خدا مىشود از نمازش كنار نمىرود مگر آنكه از گناهانش چيزى نمىماند ، و مانند روزى كه متولد شده پاك مىشود ، و اگر بين هر دو نماز گناهى بكند نماز بعدى پاكش مىكند ، آن گاه نمازهاى پنجگانه را شمرد . بعد فرمود : يا على جز اين نيست كه نمازهاى پنجگانه براى امت من حكم نهر جارى را دارد كه در خانه آنها واقع باشد ، حال چگونه است وضع كسى كه بدنش آلودگى داشته باشد ، و خود را روزى پنج نوبت در آن آب بشويد ؟ نمازهاى پنجگانه هم به خدا سوگند براى امت من همين حكم را دارد . « 1 » مؤلف : مثالى كه در اخر اين روايت است به طرقى از اهل سنت از عده اى از صحابه مانند ابى هريره ، انس ، جابر و ابى سعيد خدرى از رسول خدا ( ص ) روايت شده . « 2 »

--> ( 1 ) تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 161 - 162 . ( 2 ) الدر المنثور ، ج 3 ، ص 353 - 354 .